Vandaag is het feest, Ellis is 15 jaar!!!

Vanmorgen hebben we al gezongen en de eerste cadeau's gegeven. Vanmiddag wat visite en dan kunnen we uit gaan kijken naar de volgendeverjaardag.

Hier het feestbeest en de twee cadeau's:

Gister kwam de nieuwe nieuwsbrief van de basisschool binnen, digitaal, want ook deze school gaat mee in het tijdperk waar wij in leven.

Maar deze keer stond er een stukje in waarbij ik mijn wenkbrauwen optrok. Het was een stukje over hoofdluis. Allereerst wat algemene info over de beestjes zelf. En daarna over methodes van behandelen. En toen las ik deze opmerking: "

Bij uw drogist kunt u een luizenkuur kopen. Er zijn verschillende soorten.

De meeste werken op basis van insecticiden. Dit dood de luizen, maar kan schadelijk zijn voor de ontwikkeling

van de hersenstam van uw kind."

Huh? Wat? Is dit waar? Tsss, dit ga ik uitzoeken.

Maar eerst eens verder lezen. En dan meteen komt de aap uit de mouw, want vervolgens wordt er een product aangeraden dat "effectief en veilig voor uw kind is".  Okay, dit is dus gewoon reclame.

Maar nou de hamvraag. Moet een school meewerken aan dit soort reclameuitingen? Ik vind van niet! En wat betreft die luizenshampoo is na onderzoek van mijn kant nergens gebleken, geen wetenschappelijk onderbouwd bewijs geleverd voor wat betreft die nare bijwerking die de traditionele luizenshampoo zou kunnen veroorzaken. Het is gewoon klinklare bangpraterij! Eerlijk, ik snap niet dat een school zich hiervoor leent!

Maar eigenlijk ook weer wel want ook in vorige nieuwsbrieven werd er bijv. al meerdere keren reclame gemaakt voor iemand die werkt met kinderen die ‘hoogsensitief’ zijn. En nog geen twee weken later mocht diegene, op kosten van school wel te verstaan, een inleidende cursus geven. Ook in deze situatie twijfel ik of dit wel het pakkie aan voor school is. Tenslotte is dit een bedrijfsmatig gerunde instelling. En niet aangesloten bij de GGD of zoiets. Pure commercie, dus, naar mijn idee.

Het idee dat de commercie teveel greep krijgt op school bleek bevestigd te worden toen ik verder las. Men maakt ons  er namelijk op attent dat er binnenkort bubbeltjeswijn bij "die en die"  te halen viel, puur natuur en je proeft niet dat er geen alcohol in zit. Als dit geen reclame is, dan weet ik het ook niet meer!

Dit alles, plus het feit dat men op school maar al te vaak het credo aanhangt dat er geen geld voor is, geeft mij een onaangenaam gevoel. Gaan hier andere belangen tellen? Of zie ik spoken? Graag jullie onderbouwde mening!

Hoe dan ook, ik heb mijn hart even gelucht. Iets wat jammer genoeg niet meer richting school kan, dus dan maar hier.

O, en nog even voor diegenen die nog met luizen te maken krijgen. Het enige wat je aan moet schaffen is een fles cremespoeling en een netenkam, let op!!!  gxe9xe9n luizenkam, maar een netenkam! Die heeft de tanden heel dicht op elkaar staan en pakt de luis wel met kammen. En dan een hele grote portie geduld en elke dag het haar dat lekker vol zit met de cremespoeling,  kammen. Van voor naar achter en van links naar rechts en dan vice versa. Houd dit vol tot je niks meer in de kam vindt. Om de luizen/neten goed te kunnen vinden knip je een panty in stukjes en schuif je die over de netenkam. Zo nu en dan onder het kammen de panty vervangen, of niet, als er  niks in zit. Het kost je wat tijd, maar zo kun je het goedkoopst van de luis af komen. O, en een rondje wassen op 60 graden kan ook geen kwaad. Dit hoeft maar eens per week zolang er luizen zijn. Alles wat niet wasbaar is doe je in een vuiniszak voor een week, daarna luchten en uitkloppen en klaar ben je!

De pauwenpoort

De paradijsvogels:

De apenpoort

Koetjerijden

Olifantjes van Chinees porcelein

Een close-up van al dat porcelein

Een reuzenfles, gemaakt van kleine glazen flesjes

Een laatste pronkstuk

Een zee van lampionnen boven de uitgang

Kleurrijk, een ander woord is er niet voor.  Afgelopen januari zijn wij naar het China Festival of Lights in dierenpark Emmen geweest. Hartje winter, ijskoude wind om de oren, sneeuw en noem maar op! Maar wat leverde het mooie warme plaatjes op, en zo kleurrijk! Wij hebben met bewondering staan kijken naar al die prachtige bouwwerken en uiteraard veel foto’s gemaakt. Een selectie:

De entree:

Dino’s!

Panda’s in de sneeuw

Lief!

Ilvie en Ellis onder de olifantenpoort

Een tijger

Een prachtig, groot! bouwwerk

De immens grote draak

Vanmiddag was ik druk bezig met het opruimen van "mijn documenten".  Er stonden zoveel items in dat ik besloot vandaag de boel op te schonen. En dan kom je wel eens iets tegen wat je allang weer vergeten was. Zo ook deze keer.

Blijkbaar heb ik ooit eens een IQ test gedaan, in het engels nog wel! En de daaruit voortvloeiende conclusie heb ik blijkbaar bewaard destijds. Toen ik de uitslag van de test weer onder ogen kreeg moest ik toch stiekem even lachen. De uitslag was namelijk best goed en een streling voor mijn ego. Toch leuk om weer eens te lezen. En ook jullie wil ik die uitslag niet onthouden!

Congratulations, Hillie!
Your IQ score is 118

This number is based on a scientific formula that compares how many questions you answered correctly on the Classic IQ Test relative to others.

Your Intellectual Type is Inventive Inquisitor. You have the unusual distinction of being equally good at math and verbal skills. This means you are a creative thinker and are uniquely good at teaching others through experiences. You are also a great improviser and very good at handling change.

Onze buurtbewoners zijn weer gewaarschuwd bij deze!

En dit is maar een gedeelte van de gezamelijke buit…

Wij gaan iig knallend het oude jaar uit!

Zo, nog xe9xe9n nachtje slapen en we mogen Ellis ophalen van Schiphol. Achteraf bekeken zijn de dagen best snel omgegaan, vooral de laatste week eigenlijk. Gelukkig maar!

Natuurlijk heb ik vandaag nog even een soortement van ‘spandoek’ gemaakt. Echt inspiratie had ik niet, dit is het geworden:

Veel uitbundiger dan dit durf ik niet want vantevoren heeft ze duidelijk laten weten gxe9xe9n spandoeken bij terugkomst te willen zien… Maar ja, ik kan ‘t niet helpen, hoor, zit nou eenmaal een beetje in ‘t aard van dit beestje om niet altijd even gehoorzaam te zijn.

Het begint een beetje te wennen, ons dagelijks leven zonder Ellis. Dankzij de contacten via mail en sms en zelfs een kort telefoontje voelt het minder erg dan ik had gedacht. Maar tegelijkertijd zijn er ook momenten dat m’n maag nog raar aanvoelt. En heel vreemd, je weet dat ze ver weg is, het reuze naar haar zin heeft enzo, toch is het ook nog steeds moeilijk te bevatten. Echt grip erop heb ik niet, op de een of andere manier.

De dagelijkse beslommeringen gaan gewoon door en zo zijn we opeens het moment gepasseerd dat we ons realiseerden dat we de helft al voorbij zijn. Nog geen week meer en ze is al thuis! Hoe dat dan weer voelt, daar word ik nou meer en meer nieuwsgierig naar. En we moeten vanzelf ook bedenken hoe haar ontvangst moet zijn. Gaan we spandoeken maken, ballonnen kopen? Zo ja, verzin maar eens een pakkende tekst!

Nou ja, ik zie het ook wel. Wordt vervolgd!

Vannacht voor het eerst sinds het vertek van Ellis goed geslapen.  Zou het gaan wennen?

Wel is het eerste wat ik ‘s ochtends doe de pc aanzetten en m’n outlook opstarten. Helaas, nog geen mail vandaag. Toch even een tegenvaller. Even later blijkt dat HWO een sms-je gekregen heeft. Ze heeft geprobeert een e-mail te sturen maar de internetverbinding vloog eruit. Daarna nog geen tijd weer gevonden om het opnieuw te proberen. 

Nog maar weer eens een portie geduld opbrengen dus. En misschien dan ook maar eens wat aan het huishouden te gaan doen. Want dat is deze week wel blijven liggen omdat ik met m’n hoofd ergens anders ben en steeds afgeleid word door van alles en nog wat. Is weer een ander soort therapie, een beetje afstoofen, bedenk ik me net. Eentje die me minder goed ligt, maar dat zal altijd wel zo blijven.

Het blijft me bezighouden, dat hele New York verhaal. Ik lees van alles op internet over het feest daar en zo belandde ik ook op de web-site van de NOS. Daar is zelfs een heel dossier over New York! En toen zag ik dat men een oproep had staan. Of iedereen die een connectie heeft met New York,  op wat voor manier dan ook,  zijn/haar verhaal wilde vertellen.

Nou, ik wou dat best wel, het is heel therapeutisch, vind ik, om te vertellen hoe ik het avontuur van onze dochter daar beleef. Ze hebben het stuk `met mijn hart in New York` genoemd. Ja echt, het staat erop!!!

http://www.nos.nl/nosjournaal/dossiers/400_jaar_new_york/090909_lezersbijdrage5.html